2026

De boom die danst,
heeft geen stap gezet.
Toch laten haar takken
er geen twijfel over bestaan.

Ik dans met de boom die danst,
net zo schijnbaar ingetogen als zij,
maar achter onze schors
stroomt ons leven naar een waterval.

Ze maakte het huis schoon,
terwijl ganzen over vlogen
en een alles behalve eenzame roep
dwars door haar hele bestaan drong

Alleen hele kleine beetjes zonlicht
tussen heel veel bladeren door
en ik vang ze op
en voel het gewicht
van een lange reis

De zon fluistert vandaag in druppels
die tussen bladeren vallen:
geen woord te veel

Plons, zei de vlam
en water scheen
over wat nooit zou kunnen

Alles waar maanlicht op viel,
begon te fluisteren:
alles was het eens
met de maan en de nacht.

Vogels wachtten
in de met sneeuw gevulde
en met rijp bedekte coulissen
van de lente

Ik twijfel de kruin van een boom,
tot in de dunste takken
Kon ik maar één keer
bij de stam blijven.

Ik twijfel een zwerm vogels
en nooit ben ik de jager
die raak duikt
in de diepe lucht.

Ik twijfel een ingewikkelde dans,
ver voorbij de versleten schoenen.
Zelfs de laatste dunne draad
blijf ik volgen.

Hoe lang is het niet geleden
dat we licht gingen halen
bij de maan?

2025

Hyfen

Laten we samen
ongezien in het donker groeien;
ik denk dat er onder de grond
een plek is waar ik kan ademen

N.a.v. senryū

Gaat de zee voorbij,
als je lang genoeg
naar de golven staart?

De rust van de zee
is niet altijd stil:
vandaag schreeuwt ze tegen me
dat ik hier moet blijven.

Mijn hand beweegt in de zee
De zee beweegt in mijn hand
En ik ben stiller dan ooit.

Ik heb je gisteren nog gezien, zee.
Vandaag lijkt het oceanen geleden.

Ik dans van binnen een boom
en ren een vlucht wilde ganzen.
Dan groet ik de regen
en plant mijn knieën waar ze thuishoren.

Er is niets wat niet verandert
en toch zoeken we naar niets
als naar een laatste eenhoorn

Alsof we niet weten
dat de laatste eenhoorn
onze ziel zou doorboren

Ze fluisteren.
Ze fluisteren en staren zilver
als wij voorbij gaan,
berken.