Ik heb ooit een doopjurkje gebreid. Voor niemand, alleen omdat ik het leuk vond om te maken. In de loop van de jaren bleef ik terugkomen op die vorm. En de ‘H’ met dichtgemaakte en verlengde onderkant bleek een onuitputtelijke bron. En nu van jurken naar schorten, van doopjurkdochter naar schort-moeder. Moeder aarde. Niet omdat ik geloof in stereotypen, maar omdat ik gefascineerd ben door de oude wereld van archetypen.

Dit schort is ontstaan nadat ik stof in repen scheurde en erop tekende met penseel en inkt. De stroken hing ik naast elkaar en één erboven, omdat die er niet meer naast paste. Ik zag een schort. De bovenkant bestaat uit gehaakte banden en een gebreide dwarsband van zelfgesponnen wol.